ਲੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਂਬੀਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ "ਐਵੇਂ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ ਏਂ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ। ਲੀੜਾ-ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਦਿਆਂਗੇ ਤੇ ਨਸ਼ਾ-ਪੱਤਾ ਵੀ ਪਰ ਟੀਕੇ ਛੱਡ ਦੇ ।" ਮੈਂ ਝੱਟ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤਕਾਜਾ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਤਾਂ ਟਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਤੇ ਦੂਜਾ ਯਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਸਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੇ ਹੁਣ 'ਚ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਹੋਰਾਂ ਅੱਗੇ ਅੱਜ ਕੋਈ ਖੰਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੋ ਆਪਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਡੇਰੇ ਜਮਾ ਲਏ।