چںگا کیتا بیبا, اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
رهِگے مےریآں تاں ٹاهنیآں ’تے پّتے ٹاوےں ٹاوےں
وےلا کھوه هی لَےںدا ِاّک دِن رُّکھاں دا غرُور
چھّڈ آلھنے پںکھےرُو کِتے اُّڈ جاںدے دُور
دّس اُّجڑے گھراں دے کِهڑے هُںدے سِرناوےں
چںگا کیتا بیبا اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
مےری هوںد وِّچوں کھِڑدے نا پهِلاں والے پھُّل
مَےتھوں موڑِآ نا جاںدا تےرے پانیآں دا مُّل
کاهدا رںج تےرے نال جے تُوں مَےنُوں بھُّل جاوےں
چںگا کیتا بیبا اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
هر پانی دیآں تهِآں وِّچ لُکی هُںدی رےت
سدا ورھدے نا سااُن, سدا کھِڑدے نا چےت
وے تُوں کِهڑی گّلوں کّلراں دا درد هںڈھاوےں
چںگا کیتا بیبا اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
پَےںدا بھریآں جُآنیآں نُوں بُک-بُک بُور
پّکی ااُدھ وِّچ زخماں ’تے آاُںدا نا اںگُور
روم-روم وِّچوں اُّٹھدے نے درد بے-ناوےں
چںگا کیتا بیبا اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
اَوس دھرتی دی خَےر, اُنھاں رُّکھاں نُوں دُآواں
جِنھاں کیتیآں نے سُهنِآں وے تےرے سِر چھاواں
تےرے کُولِآں پَےراں نُوں دِّتے رستے سُکھاوےں
چںگا کیتا بیبا اُّٹھ کے تُوں چلا گيوں چھاوےں
