هور اُچا تھال هويا دھرت توں,
هور تِّکھی پیڑ مےری هو گای ۔
شاںت-کِرناں نے اکاشیں گھُںمیآں,
رّت پھّٹاں مےرِآں 'چوں چوا گای ۔
هور چانن تھال وِچوں ڈُلھِآ,
هور گوری اںبراں دی هِّکڑی ۔
هور پَےںڈے ِاشک دے دُشوار نے,
جںم گای بُلھاں تے کےهی سِّکڑی ۔
هور هُںدی رات جاوے چاننی,
هور 'نھےرے نکش تےرے هو گاے ۔
سُپنِآں دے رںگ سُوهے کھُر گاے,
پَےر کِهڑے پھُل سُوهے کوه گاے ۔
چار کُوںٹاں زِںدگی نے کّچھیآں,
اّج تیکر نکش تےرے ٹولداں ۔
دُور مَےتھوں نے بهاراں ساویآں,
پّت-جھڑ راکھ نُوں هی پھولداں ۔
مےل تےرا هی اساڈی زِںدگی,
چنّ کولوں نُور لَے کے کی کراں ۔
آس دا کچا پِآلا ٹُٹِآ,
رهِ گایآں نے بس هّتھیں ٹھیکراں ۔
