اںمرِت-مای شراب جد اسیں پیتی
اجب خُشی جوشیلی نے وِنّھ سُٹِآ ۔
شاندار سُهاونا سماں بنِآ
تارا, پَون, چنّ-چاننی جوگ جُٹِآ ۔
سارے جگت اںدر گھُںمن پھِرن خاتر,
جاوے من-پںچھی تُرت مار چھالی ۔
اچرج هوایاے کِاُں جےکر اسیں سُنیاے
کنّاں وِچ بھِنکار مدھُ-مّکھی والی ۔
مناں گھُںم پھِر لَے دَوڑ رلیں جا کے
دُور دِسدا جھُںڈ جو تارِآں دا ۔
مِّٹھت ٹپکدی پای هَے اُنھاں وِّچوں,
رس مان لَےویں اُنھاں سارِآں دا ۔
کوٹھی دِل دی بنی امیر تےری,
نال خُشی آنںد دے بھری هوای ۔
مانے ارش جو تارِآں سںگ جڑِآ,
چنّ-چاننی جِدھی هَے جھری هوای ۔
نال گںدگی لِبڑے سُور واںگُوں,
کی گںد پھرولن دا کںم تےرا ?
نیلے اںبریں مار اُڈاریآں تُوں
کاج فته دے گَولنا کںم تےرا ۔
چںگا هووے جے ِاک وِمان واںگُوں
تےز چال چل کے من پُلاڑ گاهے ۔
دھیمی چال چلدے چھکڑے واںگ نا اُه
ِاس دَوڑ وِّچوں پِّچھے رهِ جااے ۔
اُس پَون واںگُوں جِهڑی سرسراوے,
بُوٹے ناریال دے هرے پّتِآں وِچ ۔
مناں ! دِل ساڈا هَے سوار تَےں تے
گھوڑا تُوں بےکابُو مّد-مّتِآں وِچ ۔
هے پَون ! تُوں سانُوں هَےں دس سکدی,
چهِک پںچھیآں دی کِنّی هوِا پِآری ?
پر کی هَے تےرا ِاه فرز بندا
نال لِآاُنی بِجلی تے گرج بھاری ۔
پَون دےوتا کرے الاپ نغمے
دھرتی لای جِهڑے مںگلمای هوون ۔
راگ اُنھاں دا مُڑ سُرجیت کر کے
خُشیآں آن سانُوں نّکو نّک دھوون ۔
ٹن ٹن گھںٹیآں دی نالو نال هووے,
بھَوںکن کُّتِآں هَے نالو نال چھےڑی ۔
پےٹ پُورتی لای وِلکن مںگتے دی
سُنیاے, بھری نِراشا دے نال جِهڑی ۔
بُوهے بںد هواے, چُپ چاں چھاای,
پُورب وِچ پاے پُوردے سںکھ کوای ۔
لوک شور کردے دے دلیل بهُتی,
چیکاں بچِآں دیآں نا دےن ڈھوای ۔
پَون وِچ جو اُٹھدیآں کای دھُنیآں,
اُنھاں دی نا رتی پرواه کریاے ۔
مناں ! وےکھ کھاں رِشماں چنّ دیآں نُوں,
شهِد خُشی پی آپا سںگ خُشی بھریاے ۔
