چنّ دے چانن هّتھوں سڑدی, اےداں جِںد اسیراں دی ۔
جیوےں سُّکے کّکھاں اُّپر, بارش بلدِآں تیراں دی ۔
رُوهاں اُپر جبر نهیں هُںدا, سوچ تے پهِرا لّگدا نایں,
جِسماں تاایں رهِنی هَے بّس, چوبھ ِانھاں زںزیراں دی ۔
وےلے کّڈھے مِّٹی هےٹھوں, درد, پرااے شهِراں دے,
کُوک سُناں مَےں پّتھر وِّچوں, جھاکدیآں تهِریراں دی ۔
ساد-مُرادے چِهرے چںگے لگدے, نهیاُں لوکاں نُوں,
اّج کّلھ چڑھت اے شهِراں دے وِّچ, راںگلیآں تسویراں دی ۔
پّتھر ورگے سُورج کولوں, دردی نھےرا چںگا اے,
ساڈے چِّٹے دِل توں سوهنی, کالی رات فکیراں دی ۔
کُّجھ کهیآں انکهیآں گّلاں, وِرسا وِچھڑے وےلے دا,
کُّجھ ےاداں دی ساںبھ تے ساری پُوںجی اے دلگیراں دی ۔
