چنّ دے چانن هّتھوں سڑدی, اےداں زِںد اسیراں دی ۔
جیوےں سُّکے کّکھاں اُپر, بارش بلدِآں تیراں دی ۔
رُوهاں اُپر جبر نهیں هُںدا, سوچ تے پهِرا لّگدا نهیں,
جِسراں تاایں رهِنی هَے بس, چوبھ ِانھاں زںجیراں دی ۔
وےلے کّڈھے مِّٹی هےٹھوں, درد پرااے شهِراں دے,
کُوک سُناں مَےں پّتھراں وِّچوں, جھاکدیآں تهِریراں دی ۔
ساد مُرادے چِهرے چںگے لّگدے نهیاُں لوکاں نُوں,
اج کل چڑھت اے شهِراں دے وِّچ, راںگلیآں تسویراں دی ۔
پّتھر ورگے سُورج نالوں, دردی نھےرا چںگا اے,
ساڈے چِّٹے دِل توں سوهنی, کالی رات فکیراں دی ۔
کُّجھ کهیآں انکهیآں گّلاں, وِرسا وِچھڑے وےلے دا,
کُّجھ ےاداں دی ساںجھ تے ساری, پُوںجی اے دلگیراں دی ۔
