مےرے اںدر چنّ ِاک روج چڑھے
کوِتا دا کرج اُتارن لای
رُوه روج هنےرے نال لڑے
آدم توں بںدا سِرجن لای
اےتھے لّکھ واری بھگوان آاے
اَے کُدرت کراں ِابادت مَےں
اےتھے ِاک واری ِانسان آاے
هووے سدا سدیوی سُورج اُه
ساِاری سِر سرگھی تاج دھرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
سُولی دی سهادت جو سِرجے
سُولاں دی سےج دی پیڑ جرے
پھُّلاں دی ِابادت جے لِکھنی
کںڈِآں تے وی نںگے پَےر دھرے
جے راه نوِآں ’تے تُرنا اے
پهِلاں هّتھ آپنے ’تے سیس دھرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
مےرے ساِار ےار تپّسوی نے
هرپھاں نُوں بهُت دھِآاُںدے نے
سدا تول تُکاںت ترتیب رهے
سبداں نُوں سوهج سِکھااُںدے نے
ارتھاں دے ادب دی نهیں چِںتا
چِںتن دی سُولی کَون چڑھے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
جو ادب ادیب آلوچک نے
بڑی ساهِت تپّسِآ کردے نے
دھڑِآں دا دھُوںآں دھُکھااُںدے نے
هاُمے دی دھُونی سڑدے نے
رُتبے دا سِر سِرتاج رهے
گرجاں دی گُپھا دھِآن دھرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
اُه کِّتھے وکت وِهاج گاے
کیتے لوکاں سںگ ِاکرار بڑے
هر موڑ سلیباں چُںماںگے
مکتل لای پھِدا سی ےار بڑے
منِّآ کِ رات لںمےری اے
چانن وی نهیں بهُتا دُور پرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
دُبِدھا دی دںبھ درِسٹی نے
املاں دا پاٹھ پڑايا نا
سستی جِهی سوهدی سوهرت نے
سانُوں کِسے کِنارے لايا نا
جُوجھن لای اگن تِآر سدا
مّچن لای کوای تاں چِنگ دھرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
سبھ ساِاراں نُوں نتمستک هاں
مےرے لای پیر پَےگںبر نے
کوای ِاک اّدھ پورس رهِ جاںدا
بن گاے سبھ ساهِت سِکںدر نے
هُن وی تاں جابر بابر نے
نانک جِهی کوای تاں گّل کرے
رُوه روج هنےرے نال لڑے
