چنّ سِتارے پھڑن ’چ اَےوےں جِںد نِمانی لین رهی
نا اںبر تّک پهُںچ سکی نا پَےراں هےٹھ زمین رهی
ِاه جاندِآں کِدھرے نا مِلدے دھرتی اںبر پر پھِر وی
ریجھ وِچاری ِاک سُپنے ’تے کردی بهُت ےکین رهی
چںگا هَے جے شوخ هوا دا چےتا بِلکُل نا آوے
غمگین سگوں کر جاںدی هَے جو رُّت بڑی رںگین رهی
رںگ گُلابی کیل ن هويا دِل ’تے وّجدے ڈںگ رهے
کُجھ تاں مےری کِسمت سی کُجھ ساجِش رچدی بین رهی
اَوس ندی نے پِآس مےری نُوں شاںت بھلا کی کرنا سی
جو پانی ’تے تردا سُورج وےکھن دی شَوکین رهی
