چَوںکاں وِچ راهیآں نُوں بُّت پُّچھن سهیداں دے
کِّتھے کُ کھِڑے لوکو, پھُّل ساڈیآں ریجھاں دے
کُجھ دّسو ویرو وے کِّتھے اُه رُّت پھِری
کِّتھے اُه بُور پِآ کِّتھے اُه آس کھِڑی
اُه دےس سُپنِآں دا اُه ساڈی سون-چِڑی
جیهدی کھاتر هُب هُب کے سُولی 'تے جِںد چڑھی
کِّتھے کُ نے مَول رهے گھر-بار گریباں دے.....
کُجھ دّسو بھَےنوں نی کی هال بنااے نے
کِاُں نَےناں وِچ نمیآں کِاُں مُّکھ کُملااے نے
ِاه کَےسے جکھم تُسیں سینے 'چ لُکااے نے
اُه سُپنے سّترںگے تُسیں کِّتھے گوااے نے
کِںج ڈھےری هو گاے نی اُه مهِل اُمیداں دے.....
اُّٹھو همسیرو وے دھرتی دے جاِااَو وے
ِاهناں بُجھدے دیوِآں وِچ رّت اپنی پاِااَو وے
ِاتِهاس واچيو وے پنّے پلٹاِااَو وے
تُسیں اپنے وِرسے نُوں کِتے بھُّل نا جاِااَو وے
پھِر اُّٹھے دھرتی توں بےکس دا ےار کوای
لِسکے سمسیر کوای گڑھکے للکار کوای
پھِر جھُںڈ مسالاں دا هو جاوے تِآر کوای
تے رَوںد کے لںگھ جاوے ِاه نھےر گُبار کوای
اُّٹھو کِ جیون چوں کدے آس نهیں مردی
پانی تاں سُّک جاںدے پر پِآس نهیں مردی
چیرے هواے چنّن چوں وی باس نهیں مردی
ارداس دے بولاں چوں دھرواس نهیں مردی
بڑے گُوڑھے رِستے نے اُمراں تے اُمیداں دے.....
چَوںکاں وِچ راهیآں نُوں بُّت پُّچھن سهیداں دے
کِّتھے کُ کھِڑے لوکو پھُّل ساڈیآں ریجھاں دے....
