اَوںدا تے لںگھ جاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
میلاں دے میل لںبے
رےتاں دے نال اّٹے,
جِاُں ڈاچیآں نُوں بّدھی
ٹّلی دا واج آاُںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
کوهاں دے کوه کالے
ویرانیآں دے بُوهے,
جھوکا بهار دا جِاُں
کِتوں اُّڈ آاُںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
اُںجے هی هّتھ تےرا
هّتھاں دے کول جھُکدا,
لّکھاں هنےرِآں 'چ
ٹوهنیآں پھڑاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
دِل دا چِراغ لَے کے
مُوںه تےرا مَےں ڈھُوںڈاں,
بُجھے هواے سُورجاں نُوں
پھےر بال جاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
سّبھے تلِسم کھُلھدے
پریآں دے دےس پَےںدے,
سدیآں توں سُّتیآں
شاهزادیآں جگاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
دِسدی ستھُول دُنیآں
هوشاں نُوں جھُون دےںدی,
تےرِآں هی کَولاں دا
هرپھ مےٹ جاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
لّکھاں سوال پُّچھاں
دےںدا نا کوای هُںگارا,
هوٹھاں دی چیس پی کے
اّکھیآں جھُکاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
اَوںدا تے لںگھ جاںدا
تےرے کَولاں دا مهینا
