چھالیں بھرے سُکھن تے نا بنّھے کِسے پھهے ۔
بلدے مکاناں وِچ اسیں پھِر وی هاں جیا رهے۔
کُچھ هور بِردھ هوگیآں ِاس وار اَوسیآں,
ِاتفاک لّگدے نے کدوں تےرے مےرے کهے ۔
جِس ڈال توں کیتا جُدا سی آلھنا هوا,
وےکھے مَےں بوٹ گُٹکدے پھِر اَوس ڈال تے۔
اےنی کُ هَے کهانی تےرے غم دی زِںدگی,
سّچ هَے کِ کھا کے هار وی لوکیں نے جُوجھدے۔
واتاورن تے پھَےلیآں کُجھ ِاںج تلکھیآں,
پُونم دے چںد تے جِوےں کالی گھٹا بهے ۔
هر خاب, رںگ, شام, خُشی دےر توں مِلی,
مهِفل سی, مهِک سی اتے تنها اسیں رهے۔
‘اجمےر’ هَے سُبھا, نا مُلاکات هو رهی,
کوای ستااے ِاس سمےں نا, تےرا نا کرے۔
