چھُپا کے هِّک وِچ سُپھنے, سدا مُسکااُدیآں رهیآں ۔
سهےڑے ساک بابل دے, دھیآں اپنااُںدیآں رهیآں ۔
جِنھاں دی پےکِآں دے گھر, کری هّتک بھراواں نے,
اُه سهُرے بَےٹھیآں,ویراں دے گُن هی گااُںدیآں رهیآں ۔
بِناں ماں باپ دے وِهڑا, سدا سُنّا جِها لّگا,
دھیآں تاں موه دے وِچ بّجھیآں,هی پھےرا پااُںدیآں رهیآں ۔
همےساں باج, گِرجھاں دی, نِگاه توں بچ بچا کے هی,
ِاه چِڑیآں کھاب دا اںبر, بنا کے بھااُںدیآں رهیآں ۔
کدے کھُل کے نهیں دّسے, دِلاں دے چاا وی کُڑیآں نے,
تیآں دے دِن جاں تِاُهاراں,تے من پرچااُدیآں رهیآں ۔
جدوں هّکاں دی گّل چھِڑدی, تاں بابل ویر وّل کھڑدَے,
دھیآں بابل دِآں هُکماں,تے من سمجھااُںدیآں رهیآں ۔
'امن' سگناں دے دِن وےلے, سماں اَےسا وی آاُںدا هَے,
دھیآں ڈولی چ بهِ کے وی, جدوں کُرلااُںدیآں رهیآں ۔
