کِنّی انّھی هَے ِاه رات !
بُجھ گاے سارے چِراگ,
چَوںک دی بّتی بِناں-
چَوںک دی مریال جهی بّتی بِناں
کِرن چانن دی کِتوں وی پا رهی نا کوای جھات۔
سُںگھِآ ِاس نُوں اُداسی-سّپ نے,
سَوں گِآ کِ مر گِآ ِاه سهِر هَے?
هَوکے بھردی سوگ دے
هَے پَون ساهوں اُّکھڑی,
پھُوکراں نے ماردے نھےرے دے ناگ,
ِاس پھجا دی رگ رگ وِچ جهِر هَے,
کهِر هَے, هااے کهِر هَے۔
رات کِنّی سیت هَے !
دِل کِسے دی نُّکرے وی چِنگ باکی هَے کوای?
بھےت نا کوای بھےت نا,
اهِساس ٹھںڈھا هو رِها,
سُنّ هُںدی جا رهی هَے چےتنا۔
چَوهیں پاسیں رات انّھی سیت هَے,
کِنّا اَوکھا هَے چُرستا چھّڈنا !
هااے هّڈاں وِچ سِّکا بھر گِآ۔
سّچ تے پردا سِآه
تے سُوجھ دی هوای بےواه۔
چَوںک دی مریال جهی بّتی
کِسے نُوں کی وِکھا سکدی اے راه !
اَےوےں همدردی جهی جتلا رهی,
کُجھ کهِںدی اے تھتھلا رهی ۔
مَوت دا پهِرا سهی
پھِر وی آکھر سهِر هَے,
اَے منا, چل پھےر کوای کھٹکھٹا کے وےکھ در !
نا سهی کوای اُمید
پر کوای هیلا تاں کر
