مُهّبت کوای آدت تاں نهیں
جو نویں پَے سکدی هَے
کی کهِ سکدی هاں اےس توں سِوا !
جان والے ! ِاںج نا جا
"تُوں مےرے جیون وی لوڑ اےں"
ِاه ِاک انّ کھان جِتنی سچاای هَے
پر ِاه گّل مَےں آکھاں
تے پھےر تُوں منّےگا ِاسنُوں ?
ِاتنی وّڈی سچاای نُوں
چار هرفاں دی غُلام نا بنا !
جان والے ! ِاںج نا جا !
"مَےں تَےنُوں پِآر کردی هاں"
کِاُں تےرا وِشواس مںگدَے
مےرے ِانھاں لپھزاں دا سهارا?
وِشواس دی تلی 'تے اُمر دی لکیر
کِاُں تھاں تھاں توں ِاںج ٹُّٹ رِهَے کِنارا ?
مُهّبت ِاک مَوسم نهیں
جو آ کے گُزر جااےگا !
جان والے ! ِاںج نا جا !
مےری ٹُّٹ رهی آواز
کِاُں هَے تےری مِهر مےری مِنّت دی مُهتاج ?
وفاں نُوں کی اج واستا پانا پوےگا ?
شاِاد 'مُشکل' هی مِلدا هَے وفا دا سِلا ۔
کِتنے ارغوانی سال
مَےں ان-جانِآں هںگال سُّٹے
کر دِّتے نے سِآه
ارمان اُنھاں دا
تےرے تے تاں مَےنُوں کوای نهیں گِلا
مےری ختا
پر هُن تےری پناه !
مےرے اَون والے ! ِاںج نا جا !
