جاندا هاں هر کدم 'تے هو رِها نُکسان هَے۔
پرتنا پِّچھے مےرے وِسواس دا اپمان هَے۔
تےرا دِّتا هويا گم وی دوستا پروان هَے,
تےرے دِّتے هواے گم دی وی انوکھی سان هَے۔
جے تُوں هووےں نال تاں جںگل 'چ مںگل هو جااے,
تُوں نهیں تاں بھرِآ گھر سُنّسان بیآبان هَے۔
رُٹھ گاے بھاوےں اُه هُن اَےپر گِلا تاں ٹھیک نهیں,
اجے وی اُنھاں دا مےرے سِر بهُت اهِسان هَے۔
مَےں تاں گھر وِچ هاں سِرپھ سامان دی راکھی لای,
کَون کهِںدا هَے کِ مےرے سُّکھ لای سامان هَے۔
هَے اُوےں ترِںنجناں دی رَونک هَے اُوےں پِّپلاں دی چھاں,
پر تےرے باجھوں ِاه بستی جاپدی ویران هَے۔
