جد هُنریآں لای سںبھال غزل
تد هو هو گای نِهال غزل
ِاران توں تُردی آن وڑی
پںجابیآں دے چَوپال غزل
مںگے کای ِاشک دے سال غزل
پھِر آپا داے وکھال غزل
ےا نافے وِچ ےا اّکھاں وِچ
ساںبھی پاے پھِرن غزال غزل
فارس دی تے مهِبُوبا سی
پںجاب دے دِل دے نال غزل
هافِز کِّتھے, غالِب کِّتھے,
پُّچھدی هَے روز سوال غزل
تھوڑھی کهِ گاے, چںگی کهِ گاے
کُچھ فَےز تے کُچھ ِاکبال غزل
لفزاں دی شان جلال غزل
لفزاں دی پھّب جمال غزل
اَورت نال باتاں کردی سی
هُن ساںبھے روںدے بال غزل
هَے جام اے جم وِکھااُںدی هَے
سانُوں ساڈے اهِوال غزل
اُّچا نیواں سَو وار آيا
چلدی رهی اپنی چال غزل
ِاران 'چ وی چَودھرانی سی
پںجاب 'چ وی خُشهال غزل
ِاه فَےسلا کرنا اَوکھا اے
کِّتھے پايا جا کمال غزل
افزل اهسن! وںڈ لای رںگاں
کُجھ ساوی هَے کُجھ لال غزل
لِکھ سکیاے ےا نا لِکھ سکیاے
رهِںدی هَے هردم نال غزل
ِازهار هَے زات دا کُجھناں لای
کُجھناں لای روٹی دال غزل
ِاه رُوهاں دی هَے مَوسیکی
مںگدی هَے سهی سُر تال غزل
کوای پھڑکدا شےار جے هو جاوے
لاے مُردے نُوں وی جِوال غزل
افزل اهسن! گّل مُّک جاںدی
جے کر نا بندی ڈھال غزل
اّدھی رتیں مےرے سِر وِچ
پااُںدی هَے آن دھمال غزل
لفزاں دا مّٹ شاِار پاوے
کّڈھ لَےںدا کوای کلال غزل
کوای کافیآ پِّچھے چھّڈے وی
کر دےںدی هَے کںگال غزل
ناکدرِآں نااهِساسِآں دا
کردی هَے بهُت ملال غزل
نهیں ڈھهِںدی تگڑی هَے کوٹھی
وےںهدی هَے روز بھُچال غزل
افزل اهسن! نایں مرن لّگی,
پَےراں تے هَے تا هال غزل
کوای آ کے رےتی پھےر دوے
کھا جاںدی جدوں جںگال غزل
چھوهراں نے چڑھ رڑی تے لای
کردی رهی کیل-اَو-کال غزل
جے ِالم دے جوترے لگدے رهِن
نهیں هُںدی پھےر ورھےآل غزل
وسدا رهے نگر مُهّبت دا
جںمدی رهے نوےں مسال غزل
مهِبُوبا تے سی فارسی دی
اُردُو نے لای سںبھال غزل
'افزل اهسن' اّلھا بخشے
رکھدا سی دِل دے نال غزل
