جد جهازاں نُوں چِڑی اُه وےکھدی هَے
تاں پراں بابت بهُت کُجھ سوچدی هَے
جِسدے اںدر سی کای تارُو گواچے
اُس ندی دا نام هُن سُّکی ندی هَے
پِآس اُسدی نُوں سمرپِت کی کراں مَےں
جو سمُںدر وِچ وی رهِںدی سهِکدی هَے
پڑھ کے جِسنُوں شاںت چِّت اُه هو گاے نے
اُس کتھا دی هر ستر هی بھٹکدی هَے
رام جانی—جان کِاُں ِاه جاندا نا
مر گِآ راون مری پر نا بدی هَے
رات بھر جو جاگدی هَے نال مےرے
اُس غزل وِچ دھُّپ هی بس لِشکدی هَے
مَےں چرِّتر دی جدوں وی گّل چھےڑی
آکھِآ اُسنے کِ هُن ِاّکیویں سدی هَے
