جد جںگل دا رُکھ کیتا اُه رات مِرے تے بھاری سی۔
زخمی تے مَےں هويا ساں, پر چاںگر کِسنے ماری سی?
کنّاں دے کولوں دی نےرھی سیٹیآں مارکے لںگھدی گای,
هِرناں واگُوں سهِک سهِک کے ساری رات گُزاری سی۔
میںه دیآں کنیآں واگُوں نھےرا ڈِگِآ سی اسماناں توں,
پهِلاں رھاواں انّھیآں هوایآں دُوجی مےری واری سی۔
لُوں لُوں دے وِچ زهِری سّپاں اپنے دںد کھبھواے سن,
پھےر وی اّکھ ن کھُّلھی مےری مَےنُوں نیںدر پِآری سی۔
ڈردِآں مارِآں هَوکا وی نایں بھردی سی جںگل دی 'وا,
پّتھر واگُوں چُپ سی جِهنُوں جاگن دی بیماری سی۔
ےا اُس رات گواچ گاے سن, اسماناں دے تارے وی,
ےا اںبر دی چادر دی چوراں نے بُّکل ماری سی۔
بالاں والیآں ماواں دی چھاتی وِچ پیڑاں اُّٹھیآں سن,
اُهدا خُون وی سُّک گِآ سی جِهڑی کُڑی کُآری سی۔
بولدا ساں تے کنّاں والے مےری 'واج نا سُندے سن,
جِّتھے مَےں بِلکُل کّلا ساں اَوتھے خلکت ساری سی۔
