جد تّک راهیآں نے نهیں کرنی, کوای سُورت اےکے دی ۔
اُدوں تیکر جُڑ نهیں سکنی, کںدھ کوای وی رِشتے دی ۔
جِّتھے زُلم رواِاات بن جااے, سدا ای رات هنھےری رهے,
راکھے هی جے سنّاں لاون, کاهدی گّل اُلاهمےں دی ۔
آپنے پِاےُ دے مگروں آپنا بچپن کیکن کّٹِآ سی,
مَےنُوں کی کُّجھ ےاد کرا گای, ِاه گّل آپنے بّچے دی ۔
اّج وِچھڑن دی سال گِرا اے, وااے وِچھڑن والے نُوں,
لیر کَوای جاں توهفا دےوی, ساڈے پاٹے گلمےں دی ۔
کّلر کھادھی دھرتی 'آتِف' کرماں مارے بںدے نے,
ِاس توں وّدھ بد-بختی هوسی, کی پںجاب دے کھِّتے دی ۔
