جد وی بںجر دھرتی اُّتے هِںمت نال اُسارے پِںڈ ۔
بُوهے لااے انکھاں جڑیآں سّدھراں نال شِںگارے پِںڈ ۔
جِهڑا جّگ دے ڈر توں مَےنُوں رّب راکھا نا کهِ سکِآ,
رّب کرے اُه ساریآں چھُّٹیآں خُشیآں نال گُزارے پِںڈ ۔
ےاد آ جاوے تاں اُه سُنّیآں سڑکاں دے ول نِّکل جان,
رُّکھاں تے فسلاں نال سجِآ تےرا نهِر کِنارے پِںڈ ۔
سوهنے لّگدے ماں بولی دی سےوا دے وِچ رُّجھے اُه,
رهِتل, ریتاں, رسماں ساںگے مےرے دےس دے سارے پِںڈ ۔
شهِراں وِچ ترّکی کر لای 'آتِف' ِاںگلِش کھےڈاں نے,
لُّکن میٹی, جںگ پلںگا رهِ گاے پیںگھ هُلارے پِںڈ ۔
