جدوں تلیآں تے مهِںدی لا کے پّتجھڑ آ گای شُهدی۔
نِپّترے بِرکھ نُوں کِنّے بھُلےکھے پا گای شُهدی ۔
هنےرے کمرِآں وِّچ سّچ دا آلم جو بندی سی,
رتا جد رَوسنی کیتی کِوےں بُکھلا گای سُهدی ۔
وپھا نُوں آکھِآ سی مَےں تےرے کابل نهیں اڑیاے,
اُه سارا سهِر اجما کے مےرے گھر آ گای سُهدی ۔
جدوں گَےراں نے کُجھ سُپنے دِکھااے سبج باگاں دے,
بڑے اںداج وِّچ اُه کھت مےرے پرتا گای سُهدی ۔
کِوےں آکھاں بڑی بےدرد کِ همدرد سی بارِس,
کِ پّکے هور وی لِسکے تے کّچے ڈھا گای شُهدی ۔
تُوں دیوا هی سهی, ‘دیوے' تےرے هےٹھاں هنےرا هَے,
سُنو 'کےسی' تے اُه ِالجام کےها لا گای شُهدی ۔
