جدوں گَےراں نے ٹھُکرايا تاں مےری ےاد آاےگی
کوای جد راس نا آيا تاں مےری ےاد آاےگی
تےرے جوبن دا پھُل کُمکااُن ‘تے اُڈ جانگے بھَورے,
کھِجاں دا دَور جد آيا تاں مےری ےاد آاےگی
هنھےری رات وِچ بهِ کے بھروگے سِسکیآں تنها,
دگا جد دے گِآ سايا تاں مےری ےاد آاےگی
جلےگا دِل تےرا بِرهوں دی اّگ وِچ چاننی راتے,
گماں دا سےک جد آيا تاں مےری ےاد آاےگی
گھروں کڈھدے هو روںدے نُوں کِسے دِن کھُد وی روووگے,
جدوں مُڑ کے نا مَےں آياں تاں مےری ےاد آاےگی
دِلاسا کَون دےوےگا کرےگا دِلبری کِهڑا,
کِسے نے گل نا جد لايا تاں مےری ےاد آاےگی
مُسیبت پَےن تے چھڈ جانگے ِاه متلبی تَےنُوں,
جدوں گَےراں نُوں اجمايا تاں مےری ےاد آاےگی
گماں دی رات وِچ رو رو کے کروگے ےاد ‘اُلپھت’ نُوں,
جدوں بِرهوں نے تڑپايا تاں مےری ےاد آاےگی
ِاه چھّلا پِآر دا لَے جا ِاه ‘اُلپھت’ دی نِسانی هَے,
جدوں اُںگلی ‘چ تُوں پايا تاں مےری ےاد آاےگی
