جدوں سُورج تھّک جاںدا هَے
ٹُر ٹُر کے کرودھ 'چ بلدا
سمُںدر 'چ جا ٹھردا هَے
شام جدوں
بُوهے 'تے آ کے بَےٹھ جاںدی هَے هر کے
اَوهدے اںدر وی اَوهدا
سارا دِن چھِن چھِن مردا هَے
ِاک ِاک سِتارا
جد اّکھاں ملدا ملدا جاگدا هَے کّچی نیںدے
تاں ِاک ِاک تارا اّگ دی ندی تردا هَے
چنّ کول بَےٹھ کے وی کی کرےںگا هُن
'کّلی چاننی نال وی کِهڑا
اّجکلھ دِل بھردا هَے
کِهڑی مرم لاوےںگا
ِاشک دے زخماں 'تے
هُن تاں جھناں وی مُهّبت توں پل پل ڈردا هَے
اجے تّک پَےڑ نهیں لّبھی
کِتے وی مارُوتھل 'چوں پّباں دے چھالِآں نُوں
پِآر کھبرے کِهڑے کِهڑے پّتنی جا چڑھدا هَے
رهِن دے ِاشک سُّتے نُوں
جاگ پِآ تاں رون لّگ پوےگا
پتا نهیں کِهڑے پرےم دی
ِاه رات دِن کِتاب پڑھدا هَے
