جّپھیآں پا پا هّسدے پھِردے بُّلے تےج هواواں دے
ِاس دھرتی تے پھُّل کھِڑھدے سی کِںج کِںج پِآر وپھاواں دے
چھن-چھن, چھن-چھن چُوڑے چھنکن ڈگ ڈگ کرنی ڈھولاں نے
جِهڑے وےلے لّگ جاںدے سی مےلے کنک کپاوھاں دے
ورھِآں پهِلوں لال انھےری کھا گای پِّپل بوهڑاں نُوں
وَےر دی کڑمی دھُّپ نے دِّتے چیر کلےجے چھاںواں دے
تےرے مگروں کی بیتی اے گلیآں سُںجھ مسُںجھیآں تے
تُوں کی جانے کِنّے سُپھنے ٹُّٹ گاے پِںڈ دِآں راهواں دے
ترس رهیآں نے کِنّیآں اّکھاں اّج وی ِاّک ِاّک تارے نُوں
هالے تیکر چنّ نایں لّبھے اُّجڑ گایآں کای ماواں دے
مر کے وی نایں سانُوں بھُّلنے کھاڈے مِّٹھِآں کھُوهاں دے
جِّتھوں ٹھںڈھے پانی پیتے رل کے واںگ بھراواں دے
گھُّگی, لالھی, سیڑھ, کبُوتر رل-مِل گااُںدیآں چِڑیآں نُوں
وّکھ کرنے وِچ هّتھ نے بهُتے کُجھ گِرجھاں کُجھ کاواں دے
کُجھ وِّتھاں دی کیڑی پَے گای رُّت مِلاپاں والی نُوں
تاں ای خَورے ساںجھا اُّتے چّل گاے وار بلاواں دے
جِنّیآں مرجی وںڈاں پا لَے راه وِچ تاراں لا لَے تُوں
کدی کِسے توں وّکھ نایں هونے پُّتر پںج درِآواں دے
ِاّکو دےس پںجاب جے رهِںدا ‘سںدھُو’ جگ نے تّکنا سی
کِںج کِںج سّجن بھار وںڈااُںدے باهواں بنکے باهواں دے
