کوای کوای هُںدا, دِلوں ےار ےار دا
دّسنا کی هال, اّج دے پِآر دا
لگدا نا پتا, سّجناں دے وار دا
جِّت جاںدا باجی, کوای جاںدا هاردا
پرےم والی دارُو, پی لَے رّج رّج کے
رںگلی جوانی, جی لَے سّج دھّج کے
دُنیآں دی سےوا, کر بھّج بھّج کے
جانا پَےنا اےتھوں, سبھ کُّجھ تّج کے
پای جاںدا گِّدھا, اےتھے دُّکھ سُّکھ دا
ماردا نزارا, سّجنا دے مُّکھ دا
ِاّک گےڑا دے دے, آوے ساه سُّکھ دا
گِّلے گوٹھے واںگُوں, وےکھ دِل دھُّکھدا
اُمراں دا خُوه, ساهاں والی پںڈ هَے
گےڑ گےڑ تھّکے, رُوهاں والی ٹِںڈ هَے
ڈںگ ڈںگ لںگھے , دُّکھاں دی بھرِںڈ هَے
کھِّدو واںگُوں رُلے , جِںدگی دی پھِںڈ هَے
کھڑکے پتیلی, چُّلھے چاه رِّجھدی
املاں نے پّٹی, جِںد جاوے گِّجھدی
گھُّٹا باٹی پی کے, رُوه جاںدی بھِّجدی
گھڑِآں دا پانی, لوڑ نا فرِّج دی
آتھنے سوےرے, کںم رام نام دا
کھڑکے پِآلی, شامیں ٹَےم ‘جام’ دا
جام ٹکرا کے, بھُّلے چےتا دھام دا
بھُّل جاںدا چےتا, بںدا رهے ‘نام’ دا
لُکدے نا نَےن, کدے چور ےار دے
لگدا نا پتا, کدوں ٹھّگی ماردے
وسدے نا پّٹے, ٹُونےهاری نار دے
کی هَے دّس شمی, تُوںبا بِناں تار دے
لّگِآ فِکر, سارے هی جهان دا
هو گِآ دیوانا, دِل ِانسان دا
بنکے لِکھاری, کویآں دے هان دا
لِکھی جاںدا شمی, سارا هال جاندا
