وےکھاںگا جا کے ٹھهِردی هَے کِس جگھا نجر۔
مںجِل جے آپھتاب هَے تاں رات هَے سپھر۔
بَےراگ دی ِاه کِهڑی اوّستھا هَے دوستو,
گاپھِل هاں اپنے آپ توں دُنیآں توں بےکھبر۔
کی سوچدا اےں دےر توں ساهِل ’تے تُوں کھڑھا,
کِستی هَے ساهمنے تِرے اُس پار جا اُتر۔
کهِںدے نے جِسنُوں جِںدگی کُجھ سواس هی تاں هن,
هَے سّچ تاں ِاهو کِ هَے ِاه هِّسا مُکھتسر۔
جو سوچدا رِها اےں تُوں اُه کرکے وی وِکھا,
ڈر مَوت کولوں تُوں اتے نا هی جِںدگی توں ڈر۔
ِاس چُّپ نُوں سمجھ تے کھاموسی نُوں پڑھ کے وےکھ,
بِهتر ِاهو هَے هُن تُوں کوای بات هی نا کر۔
دیوے سهادتاں دے بُجھنگے نهیں کدی,
کَوماں 'تے مرن والے سدا رهِنگے امر۔
