کی پڑھاں مےری اَوکات نهیں هَے, کی لِکھاں مےری اَوکات نهیں هَے۔
کی مهِبُوب تَےنُوں ِاشک کراں, مےری تاں نفرت دی وی اَوکات نهیں هَے۔
آکھری هَے گیت مےرا, تے آکھری ِاه ساه مےرا۔
تےرے وّل نُوں جا رهی مےری رُوه, سّجنا ِاه آکھری هَے راه مےرا۔
کِوےں آکھاں کِںجھ زِںدگی بِتاای مَےں, درداں دے پھُّلاں نال سجاای مَےں۔
نا هیر پڑھی نا ساهِبا سّسی, کاهدی کیتی ِاشکے دی پڑھاای مَےں۔
زخم دِّتا تُوں رّب ورگا, ِاس 'تے ملھم لاواں جا مسیت کاهواں۔
دِّتا درد تُوں پِآر ورگا, واںگ اںمرِت پی جاواں جا پلیت دواں۔
شُکر کر دِل ِاهناں بےوفاای کیتی, ِاه تاں زالم سُولی چاڑھ دِںدے نے۔
رّب توں مںگ لَے چار ساه هور, نهیں تے ِاه کالے دِل والے مار وی دِںدے نے۔
مےرے هںجھُوآں دا رونا هو گِآ, شَےری دے ساهاں دا چّلنا تھوڑھا هو گِآ۔
جدوں دا چھّڈ کے گِآ اے مَےنُوں, ےار مےرا هور وی سوهنا هو گِآ۔
