مَےں جکھماں دی گّل کهِن لّگی, تُسیں بھرنے 'هُوںا' هُںگھارے جی ۔
جو وِّچ گریبی اپنے, اّلے چھِّل جاںدے سارے جی ۔
اّلے اُهنا نُوں کهیاے, جکھم جو رهِںدے کّچے جی ۔
اںدروں جِهڑے ٹس ٹس کردے, باهروں چھِچھڑے دِکھدے پّکے جی ۔
اُه پھِر پُںگر آاُںدے نے, جد آپنے چھِّکڑا لاهُںدے نے ۔
اُه پیڑا بڑی نِآری جی, ساڈی جکھماں بھری کِآری دی ۔
جدوں کدے رّب مِهر کرے, اںگُور اُهناں 'تے آاُںدا سی ۔
مَےں کھُرک کھُرک کے اُهناں نُوں , جِںدگی دا لُتپھ اُٹھااُںدا سی ۔
اسیں لاای نهی دواای کِ, رُوه جکھمی ساڈی تنی رهے ۔
وِّچ گریبی جِنّھاں چھِّل تراسِآ, ےاد اُهناں دی بنی رهے ۔
اّج وی اُه مےرے آپنے, جد مَےنُوں مِل جاںدے نے ۔
سماں وےکھ اُه پِآر جتااُںدے, کی دّسے سرب تُهانُوں جی ۔
مےرے اّلے جکھم چھِّل جاںدے نے, مَےں جور جور دی هّسدی هاں ۔
تُسیں هُوںا هُںگھارا بھری جااَو, مَےں جکھماں دی گّل دّسدی هاں ۔
