ساِابےریآ وِچ ڈُوںگھیآں کھاناں اںدر ِاه نا هووے
کوای انکھ نُوں وّٹا لّگے جاں ِاه دِل هی ڈول کھلووے
اُتم اُّچی سوچ تُهاڈی اتے مُشّکت هّڈ توڑویں
رںگ لِآوےگی, آکھر نُوں چانن هی کالکھ نُوں دھووے ۔
آشا, جِهڑی بدنسیبی دی هَے آگِآکاری بھَےن
اُس نے هی بھورے 'چوں بھّکھنی آکھر نُوں نھےرے دی ڈَےن
سرگھی وےلا هونا جِس دی تاںگھ دِلاں نُوں جُّگاں توں
سدا لای سَوں جانے هَوکے گُوںجنگے کھُشیآں دے بَےن ۔
توڑ تاڑ کے سبھ دیواراں نھےرے نُوں کر لیرو لیر
پهُںچ جانگے تُساں تّک ِاه مِترتا تے پرےم اکھیر
هر هالت وِچ گھور بھِآنک کال کوٹھیآں وِچ جِوےں
پهُںچ رهی اے سوتںتر آواز مےری, اَے مےرے ویر ۔
ٹُٹ جانا بھاری زںجیراں هّتھکڑیآں نے لهِ جانا
ڈِّگ پَےناں جےلھاں دیآں کںدھاں کال کوٹھیآں ڈھهِ جانا
کرنی هَے تلوار تُهانُوں بھےٹا پھےر بھراواں نے
اتے برُوهاں وِچ تُهاڈا کرن سُآگت بهِ جانا ۔
