تےریآں ےاداں
بهُت دےر هوای جلاوتن هوایآں
جِاُںدیآں کِ موایآں-
کُجھ پتا نهیں۔
سِرپھ ِاّک واری ِاّک گھٹنا واپری
کھِآلاں دی رات بڑی ڈُوںگھی سی
تے اےنی چُّپ سی
کِ پّتا کھڑکِآں وی-
ورھِآں دے کنّ تربھکدے۔
پھےر تِنّ واراں جاپِآ
چھاتی دا بُوها کھڑکدا
تے پولے پَےر چھّت 'تے چڑھدا کوای
تے نهُںآں دے نال پِچھلی کںدھ کھُرچدا۔
تِنّ واراں اُّٹھ کے مَےں کُںڈیآں ٹوهیآں
هنےرے نُوں جِس تراں ِاّک گربھ پیڑ سی
اُه کدے کُجھ کهِںدا
تے کدے چُّپ هُںدا
جِاُں آپنی آواج نُوں
دںداں دے وِّچ پیںهدا۔
تے پھےر جِاُںدی-جاگدی ِاّک شَے
تے جِاُںدی-جاگدی آواج:
"مَےں کالِآں کوهاں توں آای هاں
پاهرُوآں دی اّکھ توں ِاس بدن نُوں چُراںدی
بڑی ماںدی۔
پتا هَے مَےنُوں کِ تےرا دِل آباد هَے
پر کِتے سُںنجی-سّکھنی کوای تھاں مےرے لای?"
"سُںنج سّکھن بڑی هَے پر تُوں......"
تربھک کے مَےں آکھِآ-
"تُوں جلاوتن......نهیں کوای تھاں نهیں
مَےں ٹھیک کهِںدی هاں
کِ کوای تھاں نهیں تےرے لای
ِاه مےرے مستک
مےرے آکا دا هُکم هَے!"
... ... ... ... ... ...
تے پھےر جیکن سارا هنےرا هی کںب جاںدا
اُه پِچھاںه نُوں پرتی
پر جان توں پهِلاں اُه اُراںه هوای
تے مےری هوںد نُوں اُس ِاّک وار چھوهِآ
هَولی جِهی-
ِاںجھ جِوےں کوای آپنے وتن دی مِّٹی نُوں چھوںهدا هَے
