جالِب ساایں کدی کداایں چںگی گّل کهِ جاںدا اے ۔
لّکھ پُوجو چڑھدے سُورج نُوں, آخِر ِاه لهِ جاںدا اے ۔
باجھ تےرے اَو دِل دے ساتھی, دِل دی هالت کی دّساں,
کدی کدی ِاه تھّکِآ راهی رستے وِّچ بهِ جاںدا اے ۔
ساںدل بار وسےںدیاے هیرے وّسدے رهِن تےرے هاسے,
دو پل تےرے غم دا پراهُنا اّکھیآں وِچ رهِ جاںدا اے ۔
هااے دُآبے دی اُه دُنیآں جِتھے مُهّبت وّسدی سی,
هںجھُو بن کے دُّکھ وتناں دا اّکھیآں 'چوں وهِ جاںدا اے ۔
فجرے اُه چمکاںدا ڈِّٹھا 'جالِب' ساری دُنیآں نُوں,
راتیں جِهڑا سےک دُّکھاں دے هّس هّس کے سهِ جاںدا اے ۔
