جاں چڑھِآ سنّ سںتالیآ, اُّنیں سَو اُّتے۔
اّگ لّگی, تھاں تھاں بھُوترے, هلکااے کُّتے۔
لّکھ وِّچ لهُو دے لِّبڑے, مکھناں وِّچ گُّتے۔
لّکھ چھُریآں سینے لا کے, راهاں وِّچ سُّتے۔
لّکھ پُّتر گاے ےتیم هو, لّکھ پيو نِکھُّتے۔
لّکھ مُردے رُل گاے کھےتریں, جد مَوت وِگُّتے۔
پای لانت اُس اںگرےز نُوں, جِس دے دے بُّتے۔
هِںد ادھ وِچکاروں ٹُّکِآ, چھلیآں دی رُّتے۔
پھِر لّگے هون تبادلے, جگ پھِری دُهاای۔
بھر پُوری گّڈی ٹوبھِاُں, هِںد ول چلاای۔
سن چار هزار سواریآں, ماای تے بھاای۔
وِّچ نِّکے بال بےاںت وی, پاے دےن دِکھاای۔
جِاُں تِلیار اںدر جال دے, جاون چِچلاای۔
جاں پھاتھے کُّکڑ چُوچِآں, کُرلاٹ مچاای۔
سی پانیں باجھوں تڑپھدی, ِااُں سبھ لُکاای۔
جِاُں سجری هووے کربلا, ےزید بناای۔
جد ڈّباںوالے چھاچھیآں, گّڈی کھِلآری۔
ٹُّٹ پاے لُٹےرے سَےںکڑے, لَے شهِ سرکاری۔
چل پای نِهّتھی خلک تے, کھُونّن دودھاری۔
کای چنّ گرهِنے کھںجراں, لا سّٹ کراری۔
کای تارے ڈوبے برچھِآں, رّت چُّبھی ماری۔
کای چانن بُجھ گاے اَوس تھاں پای نھےر گباری۔
جد تھاں تھاں پاکِستانیآں, رّت مِّجھ کھِلاری۔
تد کابُو آ گای 'چاترا' ِاک کںج کُآری۔
اُه رّب دے رںگ پای وےکھدی, ِاک نُکرے دڑ کے۔
اُنُوں پايا هّتھ مُسٹںڈِآں گّڈی, وِچ وڑ کے۔
اُنُوں کھںبھیآں والے پِںڈ نُوں, جھّٹ لَے گاے پھڑ کے۔
اُنھاں پِںجرے پاای سِںگھنی, جد جِںدے جڑ کے۔
اُه دِل وِچ مُڑ مُڑ آکھدی, گُربانی پڑھ کے۔
'کی هويا بِجلی گھےر کے, جے بّدل کڑکے۔'
'جد نلُواے دے پُّت آاُنگے, ِاس زُلموں سڑ کے۔'
'لَے جاسن آپنی بھَےن نُوں, وِچ رن دے لڑ کے۔'
اُنُوں ڈک کے پاکِستانیآں, کیتا ِاه هیلا۔
ِاک رکھِآ اُس تے پهِرُوآ, چھُهلا فُرتیلا۔
ناں سںتُو, جات چُمار دی, پر دِلوں هٹھیلا۔
اُنُوں آکھی گل سُورن نے, "وے ویر وکیلا!
بن اج تُوں اُجڑی بھَےن دا, کوای درد, وسیلا۔
"وےکھےں سِّکھ دشمےش دا, کوای شےر چھبیلا۔
اُنُوں کهیں, کُوںج کُرلاںودی, سُّک هو رهی تیلا۔
کّڈھ آن اجابوں بھَےن نُوں, جے هَےں انکھیلا۔"
گّل منّی, سںتُو سوچ کے, ننکانے آيا۔
اُتھے هِںدُستانی پھَوج نے, سی کَےںپ لگايا۔
سی اُس وِچ انکھی سُورما, کںبوجن جايا۔
اُه کِسن سِںگھ ورِآم سی, جِس کال ڈرايا۔
جا سںتُو نے جد اُس نُوں, ِااُں درد سُنايا۔
هَے کھںبھیآں والے بھَےن نے, بھر نَےن بُلايا۔
مُسٹںڈے اُس دی پت نُوں, هّتھ چاهُںدے پايا۔
سُن اّگ بھبرُوکا هو گِآ, اُه رّت تِهايا۔
گّل گولی وّجی, شےر نُوں بھّب اُس نے ماری۔
اُهدا لُوں لُوں تِّکھا هو گِآ, جِاُں تیر کٹاری۔
اُهدے نَےناں لاٹاں چھّڈیآں, اّگ بھڑکی بھاری۔
اُهدے هّتھ وِچ نّچی ناگنی, جمراج دُلاری۔
اُس کای گُلزریآں پھُںڈیآں, اج تّک نا هاری۔
اُس هر تھاں وِچ مَےدان دے, سِر چاڑھی واری۔
اُس آکھِآ,"سُن اَواے سںتِآ! مَےں دِل وِچ دھاری۔
"کی جیںناں, کُوکے جے کدے, کوای بھَےن پِآری۔"
اُه ِاکلواںجھے هو کے, ارداسا کردا۔
"مَےں کُوکر فَوجاں والِآ ! هاں تےرے در دا۔
چھّڈ هّتھوں ڈوراں کھُلیآں, تک چُںگھیآں بھردا۔
مَےں لبھ لبھ ماراں مَوت نُوں, مرنوں نهیں ڈردا۔
هاں لَے کے تےرا آسرا, هونی نُوں وردا۔
اّج تک نا ڈِّٹھا جّگ نے, سِںگھ هر کے مردا۔
جِاُں نلُوآ تےرے نام تے, سی تےگاں تردا۔
تِاُں مَےں بھی هاں اج 'چاترا' سِر بھےٹا دھردا۔"
لو لو تُرِآ مرد مَےدان دا, لَے گولی گّٹھا۔
آ رلِآ نال نرَےن سِںگھ, انکھیلا پّٹھا۔
لَے آایاے کَےدن بھَےن نُوں, کر داایآ کّٹھا۔
اُه آکھن, زالم پاڑنے, جِاُں کورا لّٹھا۔
اساں اج بهااُنا رات نُوں, دُشٹاں دا بھّٹھا۔
اساں 'کھںبھیآں' دے کھںبھ ساڑ کے, چاا کرنا مّٹھا۔
جم جاناں ساںبھن واستے, کھںبھیآں نُوں نّٹھا۔
هَے انکھ سِںگھاں دی چھےڑنی, جگ تے نهیں ٹھّٹھا۔
جد 'کھںبھیآں والے' اّپڑے, سُورے سترانے۔
اُتھے اُس وےلے سن گےنوےں, زالم جروانے۔
بس گاجر مُولی سِںگھ سی, اُنھاں دے بھانے۔
اُنھاں ڈٹ کے کیتا ٹاکرا, پا گازی بانے۔
اُنھاں بھاجی بھےجی رفل چوں رںگدار مکھانے۔
سِںگھ بَےٹھے مل پُزیشناں, جم جیاُںدا کھانے۔
تِڑ تِڑ کر گااے مَوت دے, ِااُں رفلاں گانے۔
جِاُں تِڑکن اںدر بھّٹھیآں مّکی دے دانے۔
ِااُں گولی آمھو ساهمنے چلی دو گھڑیآں۔
بن رفلاں باشک ناگناں, پھن چُک چُک لڑیآں۔
سّٹ کھا کھا گازی جھُومدے هتھ رفلاں پھڑیآں۔
جِاُں کھےڈن کِسے مزار تے, جادُوگر جڑیآں۔
ِااُں ڈِّگن, ڈِّگن جِس ترھاں کوٹھے چوں کڑیآں۔
پل اںدر پاٹے سُورمے, رت کاںگاں چڑھیآں۔
تک بچِآں بُڈھِآں آکھِآ, کر باهیں کھڑیآں۔
"اج سِّکھاں هّتھوں ساڈیآں, تکدیراں سڑیآں۔"
جد ڈِّٹھا کوای نا ساهمنے, جںگی متوالا۔
تد سِںگھاں کَےدن بھَےن دا, کڑکايا تالا۔
جھٹ پھتِه بُلا کے نِّکلی, اُه جوش جوالا۔
جِاُںں چھُّٹا چنّ گرهِن توں, هو گِآ اُجالا۔
سی جو جو ِاس ول وےکھدا, بدنیت کُچالا۔
اُه سُّتا ڈِّٹھا سّتھریں, مويا مُوںه کالا۔
لا ٹھوکر کهِںدی, "مُرديو! ڈِّٹھا جے چالا۔
هَے آکھر 'چاتر' بهُڑِآ, گُرُو فَوجاں والا"۔
