چںگے ماڑے مِّٹھے کَوڑے
انُبھو مےرے کول بڑے نے
اَےوےں هی نهیں
اےنی ساری اُمر لںگھاای
ساکار تے نِراکار دی
اجے تیک پر سمجھ نا آای
کِس دے کول کراں ارداس
جے اُه رمِآ ساهاں اںدر
کر لایاے اَوهی بےنتی
آپنے آپے پاس
جِنّے وی گُن ےوگ منُّکھ دے
سارے لواں سهےج
رهے نا کوای بںدھےج
پںج اَوگُن پر نےڑے
کدے آاُن نا مےرے
ِاه نا اُه
جو آپنے آم سِآنے
ِانھاں ‘چوں تِنّ مےرے لای
اُّکا هی وّکھرے
کام تاں هُںدا جّگ دا مُول
موه دے باجھوں
هِّل جااے رِستے دی چُول
دںبھ اتے انِآں دےکھ کے
کِاُں نا آوے کرودھ
هُںدا ِاس دے نال وی
چےتنتا دا بودھ
ِاه تِنّے مَےں گِنا نا اَوگُن
دُور رهاں تے دُور هی رّکھاں
لوبھ اتے هںکار
جو نے بندے رُوه ‘تے بھار
تِنّ اَوگُن ِاه رهِںدے باکی
ایرکھا, اکرِتگھنتا, کمینگی
ِاه تاں کدے نا ڈھُکن پاس
جد تک دےه وِچ چّلن سواس
کاِام رهے ِاه وی وِسواس
بِرتھا نا جااے
جن کی ارداس۔
