ِاس بالک دے جنم دِوس تے
کےهو جهے مُهّبتی آاے
ِاک تاں آاے موڈھِآں اُپر چُک سلیباں
جھّلی کھُسی 'چ هر پِںڈے تے جںگل اُّگا
ساڈے گھر دی سبھ توں سُهنی ِاّجت
اُهناں پوٹا پوٹا وںڈی
کوای سلیب رهی نا نںگی
چِّٹی دھُّپے سڑدے چَوراهِآں وِچ
گھر دی آںدر آںدر اُنھاں کھِلاری
اےداں ساڈے گھر وِچ کوای مسیها آيا
هر چَوراها جھُون جگايا
مگرے مگر اُنھاں دے آاے
جیاُںدی آتسباجی والے
ڈھولے گااُںدے لُّڈی پااُںدے
چار چُپھےرے پھاِار کردے, میںه ورھااُںدے
وسدے راه وِچ کوای مکان رِها نا اَےسا
واںگ چَومُکھیاے دیوے جو نا اُنھاں جگايا
سنکپڑے راهگیر جلا کے
واںگ اناراں رَوسن کیتے
کوای کوای بںدا اّگ چُکا کے
واںگ هواای سڑکاں دے اُتے چلوايا
جنم دِوس تے کوای رِها نا اَےسا
رج کے اّگ نا جِس نے کھادھی
اَےسی آتِسباجی
پهِلاں سُنی نا ڈِّٹھی
اّگ دے هرپھاں وِچ کهانی ساڈی اںکِت هوای
اُهناں پِچھوں اُه وی آاے
ساڈیآں باهاں وِچوں توڑ کے پھُل اساڈے
پّتی پّتی کرکے ساڈے وِهڑے بھر گاے
سانُوں آپنی مهِک دا پهِلاں پتا نهیں سی
ِانھاں مُهّبتی لوکاں دے سدکا هی ےارو
مهِک اساڈی جِںدا هوای
اّگ پهِن کے کھا کے
اّگ دے هرپھ پچھانے
چڑھے سلیباں اُتے اسیں بِگِنتی ایسا
