جد مزهبی ِاشک جنُونّ بن
سِر نُوں چڑھدے جان.....
تد لوها چڑھدا سان
بںدِآں دے مُوںه ترِّکھے
پریتاں دے مُوںه کھُںڈھے
سُوهیآں رّت دیآں ناڑاں
کالے ناغیں ڈںگیآں
نیلیآں پَےںدیآں جان
کِّسے برُوٹی اَوهليوں
زهِری ولِّسیآں ناغناں
راه راه جاںدِآں راهیآں دے
جِاُں راه ولھِںگدیآں جان
وِهُلے ڈںگ چلان
تے چُںمن جوگے هوٹھ کِجے دے
جھّگو جھّگ هو جان
جاں جیکن رن دیآں جوگناں
بھر کھّپر پیںدیآں جان
ماس دیآں مهِمان
جاں جِاُ گِرجھاں دیآں چُںجھاں
جیاُںدے مواے هّڈ کِسے دے
چُوںڈ چُوںڈ کے کھان
بهُو بےٹی دی بھُل جااے ۵هِچان۔
هر واڑے دیآں بھےڈاں
جِتھے وےکھن جّت اَوپری
ماس دی بوٹی مُوںه نال لا کے
جاں گل وِچ ِاک دھاگا پا کے
کھِّچ دھرُوه کے آپنے آپنے
واڑے وِچ رلان ۔
کھٹدے جان سواب
پُنّ دے بھاگ بندے جان
مزهب دی سےوا پاے کمان
دھرم دا جھںڈا پاے جھُلان
چِّٹی دِنیں
تے کالی راتیں
لوها چڑھدا سان
بال الُوںاےں
کومل اںگیآں
کڑیآں جهے جوان
ِاشک دی بلی چاڑھدے جان
جد مزهبی ِاشک جنُونّ بن
سِر نُوں چڑھدے جان........
