ڈَولے پھرک اُٹھن جںگی بِگل سُن کے,
چھاتی جِهدی پھُلاد دی بنی هووے۔
جِس دے بول ’چوں دیناں دی آه نِکلے,
تنوں منوں گریباں دا تنی هووے۔
جِهنُوں وےکھ کے مَوت نُوں چھِڑے کاںبا,
انکھی سُورما تےگ دا دھنی هووے۔
کرے سِر سِر وارنے کَوم اُتوں,
جِس دے وِچ کوای کُدرتی کنی هووے۔
ساڈے اّتھرُو وےکھ کے تڑف اُّٹھے,
هووے جِس نُوں دِلوں پِآر ساڈا۔
جِهڑا پںتھ دی شمھاں توں جان وارے,
ِاهو جِها هووے ‘جتھےدار’ ساڈا۔
