جزباتاں دی بھرمار اے, سوچاں دیآں تںداں بهُت نے,
پر پُوری نهیں هو رهی چںدرے لفزاں دی کمی۔
مَےں اُمر بھر کھُسیآں بھرِآ جیون جِاُنا سی,
پر بےمَوت مَےنُوں مار گای تےرے جان دی گمی۔
تُوں وی تاں بهُت رويا سی هِزر والے کالے دِن,
دّس رهی سی تےرے پِںڈ دی هوا چ پھَےلی هوای نمی۔
دُور-دُور تیکر پھَےلیآں زمیناں مُبارک تُساں نُوں,
سانُوں تاں بّس رهِن لای دے دِاُ دو کُ هّتھ زمیں۔
کھُدا کسم هَولا پھُّل ورگا کمجور کّچ ورگا اے,
وےکھیں توڑ نا دےویں سوچ-سمجھ کے مےرا دِل لویں۔
اّک چُّکے هاں لکیراں چ وںڈی بےزمیری کھلکت توں,
چّل اُاے 'سِّدھُو' وساایاے کِتے کوای دُنیآں نویں۔
