جدوں مهِفِل ’چ زُلفاں تےریآں دی بات پَے جااے
وِچارا کی کرے سُورج دِنے هی رات پَے جااے
کهانی زُلف تےری دی ن بیتن رات نُوں دےوے
تےرے چِهرے دی چرچا نال هی پربھات پَے جااے
مےرے پوٹے تے زُلفاں تےریآں دی هَے رزامںدی
خُدا نا خاستا کَےدوں دی کِدھرے جھات پَے جااے
کِسے هیلے—وسیلے وی ن تےری زُلف سر هووے
اساڈے لےکھ نے ماڑے سدا هی مات پَے جااے
‘امر’ اُه کھولھ کے زُلفاں نُوں پھِر کوٹھے ’تے آاے نے
کِتے ساڈے گھراں کّچِآں ’تے نا برسات پَے جااے
