جِسم دی رےت تے ِاک لپھز هَے لِکھِآ هويا
پَون دے رهِم تے ِاکھالک هَے ٹِکِآ هويا
اّگ دا نام هی سُندا هاں تاں ڈر جاںدا هاں
مَےں جُ پِّتل هاں کھرے سونيوں وِکِآ هويا
گّڈو سُولی کِ زرا دےکھیاے ِاه ایسا هَے
جاں کوای هور اُدے بھےس 'چ لُکِآ هويا
دُّکھ دے پهِر دے اںدھےر 'چ مَےں تّکِآ هَے
مےرے دِل وِچ کھُدا هَے کِتے چھُپِآ هويا
اُس نے تاں لگنا هی سی اپنی نزر نُوں مَےلا
جِس نے سُورج نُوں رکیب اپنا سی مِتھِآ هويا
کھُد هی مَےلے نے سداچار دے زامن شیشے
کوای چِهرا نا جِنھاں واستے اُجلا هويا
بس بهار آاُن دی دےری هَے کِ پھُّل کھِڑنے نے
مےریآں بدیآں نُوں پتجھڑ نے هَے ڈھکِآ هويا
