‘جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
سںنجاں پھجراں دُپهِراں دی واٹ وے
لںمی لںمی تھلاں دی رات وے
کںدھی سُنے جھناں دی ناات وے -
پاںدھی کَون ارب ول چّلِآ ?
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
وّگن وّگن راوی جھناں وے
لںمی لںمی کھجُوراں دی چھاں وے
پایآں لَےن کوای مِّٹھڑا ناں وے–
اساں بے-پرواهیآں نُوں جھّلِآ,
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
اُّڈے سِںدھ توں پار کوای کُوںج وے,
هِجر-وسل دی پُورے جهی اُوںگھ وے
پِآس دھرت دی پھڑی ِاک بُوںد وے
پیںگھاں پَےںدیآں باگ کوای چھّلِآ—
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
مںگُو بھالدے ڈںڈیآں تھاں وے
سّدا دےںودی وںجھلی ماں وے
کِنّے ڈُّب گاے هڑھاں وِچ ناں وے !
رُوهاں بول درماںدیآں گھّلِآ-
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
ڈھوکاں اُّتے نے اُّڈدے باج وے
ترِن دّسے ون-اگن دے راج وے
سِهر پااُن کای بار دے ناج وے—
تُوں کی دےس بِگانڑا مّلِآ !
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
ڈُوگر تھلاں وِچ وِسُ کُای گھنی وے
مَےںڈے درد وِچ تَےںڈی هی انی وے
ڈِّگے اںبراں توں ِاک کنی وے–
داوا اگن وِچ کھںبھ ن جّلِآ۔
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
ون کںبِآ پھِرے پای رُّت وے,
گھُّٹی بُوٹِآں رںگاں دی مُّٹھ وے,
ساون دُور ! ن چےتر دی دھُّپ وے-
تُر گاے کاپھلے, ماهی ن رّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
هاتھی اُوںگھدے سںگھنے ونیں وے
دُّدھ اُترِآ سیهنی دے تھنیں وے,
مست ناگ پاے دےکھدے منی وے–
کھّلیں کھّلیں وے پاںدھیآ ’کّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
جِهڑا چِراں توں تَےںڈا گواه وے
روهیآں گھےرِآ اُهیاَو هی ساه وے,
پھلاں پھُّلاں نُوں ساڑدی ها وے,
کںدھی نَےں دی مِرگ نُوں سّلھِآ—
سُنیں ےار دِآ چھّلِآ۔
جوبن وَےںدا اے ڈھّلِآ۔
