چھپ گای اے مےری غزل دی کِتاب۔
تےرے ناں مےرے هںجھُوآں دا هِساب۔
وےکھ لَے مور دے پراں دے رںگ,
وےکھ لَے نچدا سُنهِری خاب۔
باغ وِچ هسکے دس رهی اے ترےل,
نال ای رو رِها اے کوای گُلاب۔
کھولھ بُوها سوےر دی اّکھ دا,
شام دے هوںٹھ 'تے سجا متاب۔
رات لںگھی 'زفر' کِآمت دی,
سِر تے پھےر آ کھلا دِن دا ازاب۔
