چھّچھا آکھدا چھلے شَےتان تَےنُوں, کِّت سُّتڑا هَےں تُوں جاگ بںدے ۔
کُّل جُون دے وِّچ سردار هَےں تُوں, تَےنُوں مِل گِآ اکل-خِتاب بںدے ۔
آيا کِّت وّلوں جانا ترف کِهڑی, تَےنُوں کُّجھ بھی نا رِها ےاد بںدے ۔
نهیں وےسوا مِلے کلَوںت کامل, گاوےں وکت بےوکت دے راگ بںدے۔
پھےر کِسے دی اَوٹ کی تّکنی اےں, جےکر آپنے کھاونے بھاگ بںدے۔
سّچے ساهِب دا هُکم ادُول کیتا, اّگے دےوسےں کَون جواب بںدے۔
ےاد کرےںگا پھےر گُناه کیتے, جِّدن مِلےگا گور-ازاب بںدے۔
ِانّ کُن تُم هو مومنین جےکر, پںجے وکت هی پڑھے-نماز بںدے ۔
خالِک پاک بےزات بےچُون بےگُون جِهڑا, لا-شریک هَے اُه واهد بںدے ۔
سوچ غافلا تُوں جِهڑے کںم آِااَوں, چھُّٹ چّلِآ هّتھ 'چوں باز بںدے۔
سخت کھّل تے کھُلھ دی گرِفتاری, هوای ِاس توں جرا ازاد بںدے ۔
ِاس جگت نُوں جان فناهفِّلا, کیهدا سدا جهان تے راج بںدے ?
کلونفسِ نساِاکا تُّل مَوت چکھسی, رّکھیں اَےت کُران دی ےاد بںدے۔
چھّڈ سّچے خُدا پرماتما نُوں, چاهےں غَےر تھیں پھےر مُراد بںدے ۔
رّکھیں ےکین سدا پرماتما تے, بےاُمَےد نا هوونا جاِا بںدے ۔
کریں مان نا ِاس سریر اُّتے, آخر هووسی کُّل برباد بںدے۔
گھنی جیونے دی آس رّکھيو ای, تھوڑھی دم دی پاس تاداد بںدے۔
خاک هونگے اُّجلے دںد موتی, بںد هونگے چشم-چراغ بںدے ۔
دےا سِںگھ اخیر نُوں کبر-کوٹھا, کفن مِلُو سریر نُوں داج بںدے۔
