زباناں تے نے زںجیراں, تے مُوںهاں اُّتے تالے نےں,
بڑی واری اےه دِن سانُوں, مُکّدر نے وکھالے نےں ۔
شهید هواے هزاراں, هَے گواه تاریخ ِاس گّل دی,
اساڈے دِن تدے هی اّج, اُجالے تے سُکھالے نےں ۔
اےه دُنیآں دال وِچ کالے تے, تاهیں شّک کردی سی,
پتا سی اَوس نُوں بّگے جو هن, اںدر 'چوں کالے نےں ۔
اساں اُسدی لگن نُوں, اَےسراں دِل پِںجرے پاِااَے,
کِسے شَوکین نے اج تک, کبُوتر وی نا پالے نےں ۔
اسیں ِاس دےش آکے, اَےسے دوراهے کھلو گاے هاں,
اگاںھ ٹُریاے ندی نالے, پِچھاںه مُڑیاے تے کھالے نےں ۔
جو هڑھ اّکھاں چوں پھُّٹے هن, زرُوری هَے کوای کارن,
پتا کیه پھِس رهے جِهڑے, مِرے زخماں دے چھالے نےں ۔
بڑے هن تِلکنےں باهروں, بتھےرے کھوبھوےں وِّچوں,
جوانی دے بھرے دِن, جاںودے مُشکل سںبھالے نےں ۔
تِرے شهِروں نِکل کے, رںج وی سی, پر سی مجبُوری,
بڑے ِاّزت تے غَےرت دے, هواے اَوتھے مُکالے نےں ۔
اساں آکاش نُوں وی, رون تے مجبُور کر دِّتَے,
جدوں نیراں دے درِآ, اّکھیآں وِچوں اُچھالے نےں ۔
فکت دو چار هی پُچھدے نےں, تےرا هال 'اشرف گِّل",
بڑے هی لوک اَوسراں تے, تِرے آلے دوالے نے ۔
