زهِر دےوو پین نُوں مَےں هوش دی بهُتات هاں۔
کّلھ وی سُکرات سی مَےں اّج وی سُکرات هاں۔
با خبر هاں, پھےر مےرے ’تے کےها رهِمو-کرم,
چےتنا دی اّکھ هاں مَےں رَوشنی دی بات هاں۔
چمکنا مےرا مُکّدر, گردشاں مےرا کِآم,
سُورجاں دی دھُوڑ هاں, مَےں تارِآں دی بات هاں۔
دھرم, مزهب وِّچ نا وںڈيو کِتے مےرا وجُود,
هِںدُوآں دی آرتی, مَےں مُسلماں دی ناات هاں۔
دَولتاں ِاه دھن تے هُوراں, سبھ کھِڈَونے هن کھِڈَونے,
کھاهشاں دا نھےر هَے, مَےں نھےر وِّچ پربھات هاں۔
سَو رهے نے چنّ, تارے چاننی هَے اُوںگھدی,
جو ڈھلی تےری گلی, مَےں هَوکِآں دی رات هاں۔
نا مِرا گھر, نا نگر, نا نام کوای دےش هَے,
مَےں هوا هاں, مَےں خلاا وِّچ بھٹکدی هےات هاں۔
