ਤਹਜ਼ੀਬ ਕੋ ਸ਼ਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ਤਾ ਹੈ

 

ਫ਼ਨਕਾਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਤੋ ਜਾਬਿਰ

ਜ਼ੁਲਮਤ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖੋਲਤਾ ਹੈ

ਹਰ ਅਹਲੇ-ਨਜ਼ਰ ਕੋ ਦਸਤੇ-ਕਾਤਿਲ

ਨੇਜ਼ੇ ਕੀ ਅਨੀ ਪੇ ਤੌਲ਼ਤਾ ਹੈ

ਇਨਸਾਨ ਬਜ਼ੋਰ ਖ਼ਾਕੋ-ਖੂੰ ਮੇਂ

ਇਨਸਾਨ ਕੇ ਹੁਕੂਕ ਰੋਲਤਾ ਹੈ

 

ਫ਼ਨਕਾਰ ਅਗਰ ਜ਼ਬਾਂ ਨ ਖੋਲੇ

ਅੰਬਾਰੇ-ਗੁਹਰ-ਨਸੀਬ ਉਸਕਾ

ਵਰਨਾ ਹਰ ਸ਼ਹਰਯਾਰ ਦੁਸ਼ਮਨ

ਹਰ ਸ਼ੇਖੇ-ਹਰਮ ਰਕੀਬ ਉਸਕਾ

ਚਾਹੇ ਵਹ 'ਫ਼ਰਾਜ਼' ਹੋ ਕਿ 'ਨਜ਼ਰੁਲ’