ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਪੈਰਾਂਥੱਲੇ ਹੱਥ ਦੇਣ। ਕੋਈ ਬੱਤੇ ਲਿਆਵੇ, ਤੇ ਕਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਚਾਹਵਾਂ ਤੇ ਫਲੂਟ ਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ । ਕਈ ਵਰਫਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਾਮੇ ਨਿਰੇ ਬਲੌਰੀ ਗਲਾਸ ਈ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਨ, ਸਾਡੇ ਅੰਨ ਪਾਣੀ ਖਾਣ ਲਈ।
ਸੁਰਜੂ - ਤੂੰ ਬੰਤੀਏ ਜਾਣਾ ਈ ਏ ਨਾ, ਐਡੇ ਖਲਜਗਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਨਾਲੇ.........।
ਬੰਤੋ - (ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਭਰ ਕੇ) ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਤਾਈਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਪਈ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਿੱਜੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜੇ ਬਹਿਣਾ, ਨਹੀਂ ਬਹਿਣਾ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਜੇ ਬਹਿਣਾ । ਹੋਰ ਕਿੱਦਾਂ ਦੱਸਾਂ, ਗੂਠੇ ਲਾ ਦੇਵਾਂ ?
ਮਾਹੀ - ਅਸੀਂ ਤੇ ਉਹ ਕਿਤੇ .......।
ਬੰਤੋ - (ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ) ਮੈਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ । (ਕੰਨ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ) ਬਿਲਕੁਲ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਘਲ ਨਾ ਕਰੋ । (ਮਾਹੀ ਨੂੰ) ਕਿਉਂ ਵੇ ਕਰ ਖਾਂ ਏਧਰ ਮੂੰਹ । ਮੈਨੂੰ ਏਸੇ ਲਈ ਪੁੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ ਈ ? ਕਿਸੇ ਜਬਾਨ ਨਾਲ ਕੂਇਆ ਕਰ, ਊਂਧੀ ਕਿਉਂ ਪਾ ਲਈ ਜੂ ? (ਛਿੱਬੀਆਂ ਦੇਂਦੀ ਹੋਈ) ਵੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਂਹਦੀ ਆਂ ਤੈਨੂੰ ! ਵੇ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮੋਮੋ ਠਗਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ? ਸਮਝਾ ਵੇ ਸੁਰਜੂ, ਏਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਲਗਦੇ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ਨ ਬਾਲੋ ।
ਕੈਂਸਰ - (ਬੰਤੋ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ) ਵੇਖ ਭਾਬੀ, ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕਰੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਆ, ਅਗਲਾ ਵੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਦਾ ਆ ਖਣੀ......।
