ਪਰ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਦਰਮਿਆਨ
ਇਕ 'ਵਾਵਰੋਲਾ' ਆਣ-ਖਲੋਤਾ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ
ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚ ਲੈ ਗੁੰਮ-ਗਵਾਚ ਗਿਆ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ
ਕੱਚੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤਾ
ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਨਿਆਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਿਆ
ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ, ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ, ਉਦਾਸ ਕੀਤਾ
ਤੇ ਪਤੈ !
ਸਾਡੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹ, ਇਹ ਸ਼ਾਮਾਂ
ਬੜਾ ਹੀ ਚਿਰ
ਨਰਾਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ
ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ
ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਤੇਰਾ ਪਤਾ
ਪਰ
ਨਾ ਤੂੰ ਸੀ ਕਿਤੇ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲੇ ਜਿਹੇ ਸੂਟ
ਮੈਂ ਸਾਂ, ਪਰ ਗਵਾਚਿਆ ਜਿਹਾ
ਲੱਭਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ
