ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ

ਸੀ ਧੁੱਪਾਂ ਦੇ ਗਿੱਧੇ ਤੇ ਮੇਲਣ ਹਵਾਵਾਂ

ਹੁਣ ਧੂੰਏਂ 'ਚ ਕਿਦਾਂ ਜੀ ਖੇਲਣ ਹਵਾਵਾਂ

ਕੀ ਖੇਲਣ ਨਿਆਣੇ ਕੀ ਵਿਚਰਨ ਸਿਆਣੇ

ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਨੇ ਖੁਦ ਜਾਨ ਖਾਣੇ

 

ਚੱਲੇ ਸੀ ਕਿਥੋਂ, ਕਿੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ

ਅਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਲੋਅ ਖਾ ਗਏ ਹਾਂ

ਅਸੀਂ ਮੈਲਾ ਕੀਤਾ ਏ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਜਾਮਾ

ਸਿਰ ਸਾਡੇ ਬੋਲੇ, ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ 'ਲਾਮਾਂ

 

ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਏਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ 'ਦੌੜਾਂ’

ਅਸੀਂ ਲਾ ਲਾ ਡੀਕਾਂ ਪੀਵੀ ਜਾਈਏ ਔੜਾਂ

ਹੈ ਦਿਖਦਾ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਫੇਰ ਹੀਲੇ

ਰੰਗ ਸੂਹੇ ਗੁਲਾਬੀ ਪਈ ਜਾਣ ਨੀਲੇ

 

ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾ ਰੁੱਸ ਜੇ

ਕਾਹਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਧਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾ ਖੁੱਸ ਜੇ

ਆਪਣੇ ਆਸੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਰੋ ਸੰਵਾਰੋ

ਕਿਤੇ ਝੁੱਲਜੇ ਨਾ ਝੱਖੜ, ਕੁਝ ਸੋਚੋ ਵਿਚਾਰੋ

 

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਰੋਸਾ ਫਿਰ ਝੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ

ਗਿਆ 'ਪਲਟ' ਵਰਕਾ ਤਾਂ ਥੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ