ਹਿੰਦ ਪਤਿਸ਼ਾਹੀ ਲੈਨ ਫਿਰ ਕਰੀ ਸ਼ਾਹਿ ਤਤਬੀਰ॥
ਬਾਬੇ ਨੇ ਦਰਿਆ ਕੋਲੋਂ ਪਰਤਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸਾਖੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬੋਲਿਆ,
"ਇਕ ਵੱਡਾ ਮੈਦਾਨ ਹੈ.. "
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਬਾਬਾ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬੀਰਤਾ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਐਤਕੀਂ ਉਹ ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਕਾਰੀ ਚਿਰ ਲਾ ਆਇਆ ਸੀ। ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਬੋਲ ਬੁਲਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋ ਉੱਥੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਰੌਲਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧਿਰਾਂ ਕਿਸੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਬਿਧਾ ਵਿਚ ਸਨ ਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀ ਰਾਇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਭੰਗੂ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
"ਮੇਰੀ ਜਾਚੇ ਸਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਤੀਕ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ...", ਬਾਬੇ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
“ਪਰ ਜੇ 'ਗਾਹੋਂ ਅਗਲਿਆਂ ਨੇ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕੀਤੀ... ਸਾਰੀ ਸਿਖ ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਹੈ " ਇਕ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ।
"ਤੋਪਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਬਸ ਪੰਥ ਵਿਚ ਫੁੱਟ ਨਾ ਪਵੇ। ਫੁੱਟ ਮਰਵਾ ਦੇਵੇਗੀ ਸਾਨੂੰ ", ਬਾਬੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਸਿੰਘ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਬਾਬਾ ਫੇਰ ਬੋਲਿਆ, " ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਜੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਕਰਨੀ ਉਹ ਨਾ ਆ ਸਕੇ ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਰਣਨੀਤੀ ਘੜੀ ਜਾਵੇਗੀ..."
ਬਾਬੇ ਦੀ ਇਸ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਦੋਹੇਂ ਧਿਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਰਪਾਨ ਮਿਆਨੋਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ‘ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਕੀ' ਸ਼ੁਰੂ
