ਬੁੱਢਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਜੀਠੇ ਦੇ ਜਿਮੀਂਦਾਰ ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਖੇਤੀ ਤਿਆਗ ਕੇ ਫੈਜਲਪੁਰੀਆ ਮਿਸਲ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਫਗਾਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਗੋਲੀ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਫੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋਧ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਲੱਗ ਮਿਸਲ ਸ਼ੁਕਰਚੱਕੀਆ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਗਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਮਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਲੁੱਟੇ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੱਚਾ ਕਿਲਾ ਉਸਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਕੋਟ ਫੌਜ ਲਈ ਛਾਉਣੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਲੁੱਟ ਮਾਲ ਦਾ ਗੋਦਾਮ ਵੀ। ਪੰਥ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਮੰਤਵ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਮੁਗਲ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੁੱਟਣਾ ਸੀ, ਇਹ ਇਕ ਫੌਜੀ ਛਾਉਣੀ ਸੀ।
ਚੌਥੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਾਲੀ ਮਿਸਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਸਰਦਾਰ ਦਸੌਂਧਾ ਸਿੰਘ ਸਨ ਜੋ ਦਲ ਖਾਲਸਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਰਦਾਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਦਰਬਾਰਾ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਸੀ। ਪੰਥ ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜੱਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਸਲ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਾਲੀ ਮਿਸਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਪੰਜਵੀ ਭੰਗੀ ਮਿਸਲ, ਪੰਜਵੜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਬੇ ਛੱਜਾ ਸਿਹੁੰ ਨੇ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਖੰਡੇ ਕੀ ਪਾਹੁਲ ਲਈ ਤੇ ਸਿੰਘ ਸਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਭੀਮਾ ਸਿੰਘ ਕਸੂਰ, ਮੂਲਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਜਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾ ਲਿਆ। ਮਗਰੋਂ ਛੱਜਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੰਘ ਸਜਾਇਆ।
ਇਸ ਮਿਸਲ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੰਗ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪੀਣ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ।
ਛੱਜਾ ਸਿੰਘ ਮਗਰੋਂ ਭੀਮ ਸਿੰਘ ਸਰਦਾਰ ਬਣਿਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਲਾਏ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਈ।
ਭੀਮ ਸਿੰਘ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦਾ ਭਤੀਜਾ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਭੰਗੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ। ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਲੇਰੀ ਭਰੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮਿਸਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਤਕ ਇਸ ਮਿਸਲ ਵਿਚ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਲੜਾਕੇ
